Lisice - glavni prenosioci besnila u divljini

INFORMACIJE O BESNILU

Besnilo je virusno oboljenje centralnog nervnog sistema (mozga i kičmene moždine) životinja i ljudi. Primarno, to je bolest divljih i domaćih životinja koja se na čoveka prenosi direktnim kontaktom sa zaraženom životinjom (najčešće ujedom).

Bolest je uvek smrtonosna. Svakog dana u svetu od besnila umre više od 150 zaraženih ljudi, među kojima je najviše dece. Godišnje više od 50.000 osoba zaraženih besnilom izgubi život.

Srbija i besnilo

U poslednjih 5 godina, godišnje se registruje u proseku oko 200 slučajeva besnila kod životinja u Srbiji. Najveći broj bolesnih životinja čine divlje životinje (preko 85%) i to lisice, koje su zastupljene sa preko 95% u ukupnom broju obolelih divljih životinja. Besne lisice su opasne i za širenje besnila na domaće životinje i ljude jer promene ponašanje i prilaze ljudima i životinjama, kada ih mogu ujestiKod domaćih živitinja bolest se dijagnostikuje kod oko 30 životinja godišnje pri čemu je u najvećem procentu (oko 70%), bolest utvrđena kod mačaka dok su psi zastupljeni u preko 20%. Povremeno se registruje kod domaćih životinja (goveda, ovce, koze) koje su najčešće bile žrtve ujeda divljih besnih životinja na ispaši.

Radio reklama

Listen to

Kontrola besnila

Kontrola besnila kod domaćih životinja

U Srbiji se više decenija radi na suzbijanju i kontroli besnila kod pasa i mačaka.
Sledeće ključne aktivnosti se sprovode svake godine:

  1. preventivna vakcinacija pasa i mačaka,
  2. obeležavanje pasa,
  3. registracija pasa i mačaka u Centralnom registu životinja, uz evidentiranje vakcinacije protiv besnila i vlasnika životinja.
  4. izdavanja Pasoša za pse i mačke.

Kontrola besnila kod divljih životinja

Do sada, zbog nedostatka sredstava, sistematska vakcinacija divljih životinja u Srbiji nije rađena ali se na planiranju radi godinama. U toku 2002. godine, vršena je pilot vakcinacija na širem području Subotice, pod vizionarskim rukovodstrvom Dr. Šinkovića, predvodnika ove ideje u Srbiji. Rezultati vakcinacije su evidentirani kroz smanjenje obolelih životinja u tom području, čiji su efekti vidljivi i do današnjeg dana. Odobravanjem sredstava od strane Evropske komisije za celo područje Zapadnog Balkana, stvorili su se preduslovi da se bolest iskoreni sa naših područja.

Rezervoar virusa besnila u prirodi su zaražene lisice ali i vukovi, šakali, tvorovi, divlje svinje, srne, veverice, pacovi, miševi i slepi miševi. Od domaćih životinja od besnila obolevaju psi, mačke i goveda.

Izvor virusa besnila je pljuvačka besne životinje i prenosi se najčešće ujedom. U njoj se virus nalazi 9-11 dana pre pojave simptoma i sa njome se izlučuje. Za vreme bolesti izlučuje se i suzama, mokraćom i mlekom. Zaraženost traje sve vreme bolesti životinje. Besnilo je neizlečivo i smrtnost je 100%.